نمیدانم چرا اینطوریه! نمی خوام از خودم تعریف کنم ولی صادقانه میگم من با اطلاعات کمی که دارم اگر کسی از من سوالی بپرسد یا راهنمایی بخواهد با کمال میل او را راهنمایی میکنم یعنی آنقدر توضیح میدهم تا موضوع را درک کند ولی وقتی برای خود من سوالی پیش می آید با هزار خجالت به سراغ کسی میروم که میدانم  مطمئنا پاسخ سوالم را میداند و هزار بار با خودم میگویم که –پرسیدن عیب نیست ندانستن عیب است- و سوال یا اشکالم را از طرف میپرسم او زورش میآید جوابم را بدهد! و مدام من و من میکند و کلاس میگذارد و با دوجمله سطحی و بی معنی مرا دست به سر میکند و پاسخ سوالم را به روزی دیگر مو کول میکند و تازه طوری زیر چشمی نگاهم میکند که انگار از سیاره دیگر آمده ام و بی سواد هستم! واقعا چرا بعضی ها اینقدر در دادن اطلاعات خسیس هستند؟ مگر چیزی ازشان کم میشود ؟ تازه با تکرار هم بیشتر در ذهنشان می ماند! اینطور نیست؟